شیوا تو یه خونواده ی کم وضاعت بزرگ شده بود .و18سال سن بیشتر نداشت .دیپلمش رو هم گرفته بود.اون تنها امید وارزوش قبولی در دانشگاه بود .سال اول کنکور خیلی تلاش کرد. اما رشته مورد علاقه اش رو قبول نشد.

تا اینکه تصمیم گرفت توی کنکور سال بعد شرکت کنه .اما فایده ای نداشت.چون به نتیجه نرسید.تا اینکه به کلی قید درس ودانشگاه رو زد.

دغدغه های فکری وفشار های روانی ومشکلاتی که شیوا تو زندگیش داشت اونو عصبی کرده بود .اون دیگه طاغت تو خونه موندن و یه گوشه نشستن رو نداشت.

تا اینکه یه روز تصمیم گرفت .برای همیشه خونه رو ترک کنه .چون دیگه تحمل طعنه ها وکنایه ها ی خانواده ودیگران را نداشت.بی خبر خونه رو ترک کرد.

وبراش مهم نبود که بیرون از خونه ممکنه چه بلاهایی سرش بیاد.عصر بود که از خونه زد بیرون وبه طرف نزدیکترین پارک محلشون رفت.ولی همش دلهره داشت .

اون عادت نداشت بدون پدر ومادرش از خونه خارج بشه.

کمی توی پارک نشست .کمی بلند شد وقدم زد .اما اخرش چی کجارو داشت بره .

شب رو کجا می گذروند.ایا پارک جای مناسبی برای خوابیدن( اونم تنهایی) بود.

هوا تاریک شده بود شیوا رو ترس برداشته بود از قیافه اش معلوم بود.

تصمیم گرفت بخوابه تا ترس رو فراموش کنه.چند ساعتی به همین منوال گذشت .

تا اینکه یه صدای غریبه به گوش رسید:خانوم ...خانوم...چرا اینجا خوابیدید؟

شیوا یهو از خواب پرید .وقتی پسری(که حدود 25سال سن داشت) و کنارش نشسته بود رو دید از ترس رنگش پرید به نفس نفس افتاد.خودشو کشید کناروبلند شد ورفت. امااون پسر دنبالش کرد .

شیوا بیشتر ترسید .پسر با تمسخرگفت:مگه لولو دیدی خانوم؟!چرا اینجوری فرار می کنی؟

شیوا هیچی نگفت و به راهش ادامه داد.اما پسر همچنان دنبالش بود .اون گفت :من یه جای دنچ برای استراحت دارم .خوشحال میشم قبول کنی .همرام بیای .اخه می دونی منم عینه تو تنهام دوست دارم یه کی از تنهایی درم بیاره.اول می ریم یه کافی شاپ توپ یه چیزی می خوریم بعد باهم میریم خونه چطوره؟

شیوا همین طور می دوید.اما کسی نبود نجاتش بده .نمی دونست کجا بره به کی پناه بیاره.قلبش داشت می ایستاد.یک ان به پشتش نگاهی انداخت.ولی هیچ کس رو ندید حتی اون پسر رو.یه نفس بلند کشید .اروم شد خطر از بیخ گوشش رد شده بود.

خواست برگرده خونه که با خودش گفت:من باید رو پای خودم بایستم.

من نمی خوام کسی برام تعیین تکلیف کنه.پس میمونم ومبارزه می کنم.خواست برگرده پارک یهو دلش ریخت یاد اتفاق چند دقیقه قبل افتاد.به راهش ادامه داد.ساعت 8/5شب بود.با خودش فکرکرد بره دنبال کار .شاید این موقع شب وقت مناسبی نبود اما از الافی بهتر بود چاره ای نداشت.از جلوی مغازه ها رد می شد تا شاید یه اگهی ای چیزی روی شیشه ی مغازه ای ببینه.کمی که رفت یه مغازه ی بزرگ عکاسی بود .که روش نوشته بود "به یک نفر خانوم جهت دستیار نیازمندیم"مغازه باز بود وشیوا با خوشحالی داخل شد .یه اقای میان سال با موهای جوگندمی که کت وشلوار مرتبی هم پوشیده بود پشت میز نشسته بود.شیوا جلو رفت سلام کرد.مرد میان سال سلامی کرد وگفت بفرمایید.شیوا گفت :در مورد اگهی پشت شیشه ی مغازه تون اومدم.مرد گفت از عکاسی چی می دونی ؟ شیوا گفت:چیز زیادی نمی دونم ولی مطمئن باشید زود یاد میگیرم.مرد گفت:ما به یه نفربرای دستیار نیز داریم که مسلط باشه.شیوا گفت:گفتم که باور کنید زود یاد می گیرم .مرد که اصرار شیوا رو دید قبول کرد.

فردای اون روز شیوا به همراه پسر جوانی که حدود 20سال سن داشت به مجلسی برای گرفتن فیلم وعکس براه افتاد.شیوا فکر می کرد مجلسی که می روند یه مجلسه تولد یا عروسیه یعنی اینطوری بهش گفته بودن اما چشمتون روز بد نبینه .به محض اینکه شیوا پاشو تو اون خونه گذاشت اولین کسی رو که دید میثم بود همون پسر جوونی که دیروز توی پارک دنبالش بود .شیوا ترسید .ولی اهمیت نداد رفت داخل

ولی اونجا فقط پسر دید .که هیچ کدوم از اونا حال وروز درستو حسابی نداشتن.شیوا بد جوری ترسیده بود به همکارش نگاهی کرد اما اونم می خندید.بعد همشون زدن زیر خنده.بعد معلوم شد قضیه میثم واون عکاسی واون اگهی همش نقشه بوده اینا رو خوده میثم گفت.شیوا که از موضوع با خبر شد .دوربینش رو انداخت وپا به فرار گذاشت وتصمیم گرفت برای همیشه برگرده خونه.

              واین بود پایان ناخوشایند این ماجرا امیدوارم هیچ وقت از این اتفاقها براتون نیافته

                                     پس فعلاً به امید دیدار